Το παρελθόν | Όταν η ομορφιά είχε κανόνες

Όταν η ομορφιά είχε κανόνες…

Υπήρξε μια εποχή που η ομορφιά δεν ήταν προσωπική επιλογή.
Ήταν κανόνας. Ήταν καθορισμένη.

Δεν ρωτούσε ποια είσαι, τι σου ταιριάζει ή πώς νιώθεις.
Υπήρχε ένα «σωστό» και ό,τι ξέφευγε από αυτό, θεωρούνταν λάθος.

Η ομορφιά ως κοινωνική υποχρέωση

Στις αρχές και τα μέσα του 20ού αιώνα, η εικόνα της γυναίκας διαμορφωνόταν από συγκεκριμένα πρότυπα.
Ο κινηματογράφος, τα περιοδικά και οι δημόσιες φιγούρες όριζαν τι σημαίνει «όμορφη».
Η αισθητική δεν ήταν τρόπος έκφρασης.
Ήταν τρόπος αποδοχής.
Στα φρύδια αυτό φαινόταν πιο έντονα από οπουδήποτε αλλού.


Τα πολύ λεπτά φρύδια ως σύμβολο θηλυκότητας

Κατά τις δεκαετίες του ’20, ’30 και ’40, τα φρύδια έγιναν εξαιρετικά λεπτά, σχεδόν ζωγραφισμένα.
Οι γυναίκες αφαιρούσαν τη φυσική τους γραμμή για να δημιουργήσουν μια λεπτή, καμπυλωτή γραμμή, που θεωρούνταν κομψή και θηλυκή.
Το τσιμπιδάκι, το κερί ή ακόμα και το ξύρισμα χρησιμοποιούνταν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πολλές φορές, τα φρύδια αφαιρούνταν εντελώς και ξανασχεδιάζονταν από την αρχή.
Δεν είχε σημασία αν αυτό ταίριαζε στο πρόσωπο.
Σημασία είχε να μοιάζει με αυτό που «έπρεπε».

Όταν η φυσικότητα θεωρούνταν λάθος
Η φυσική πυκνότητα δεν ήταν αποδεκτή.
Τα γεμάτα φρύδια θεωρούνταν άγρια, ατημέλητα ή «βαριά».
Η διαφορετικότητα δεν είχε θέση. Όλες έπρεπε να ακολουθούν την ίδια γραμμή.

Και έτσι, πολλές γυναίκες απομακρύνθηκαν από τη φυσική τους εικόνα,
προσπαθώντας να προσαρμοστούν σε κανόνες που άλλαζαν, χωρίς ποτέ να τις ρωτήσουν.

Το πρόβλημα δεν ήταν η μόδα – ήταν η επιβολή.

Οι τάσεις πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ομορφιά παύει να είναι επιλογή.
Όταν τα φρύδια δεν αντιμετωπίζονται ως μέρος της έκφρασης του προσώπου,
αλλά ως υποχρέωση συμμόρφωσης.

Γιατί μιλάμε για το παρελθόν;

Γιατί μόνο αν το κατανοήσεις, μπορείς να το αφήσεις πίσω.